15.4.2008 - İyi ki Doğmuşum!

Bugün benim doğum günüm; ama resmi kayıtlara göre. Gerçek doğum günümü bilmiyorum ve asla öğrenemeyeceğim. Sebebi -malum- eski alışkanlıklar. Doğan çocukların nüfusa geç kaydedilmesinin veya doğum tarihlerinin bir ajandaya, en azından kafaya yazılmasının önemsenmediği yıllarda ve topraklarda doğmuşum. Bunun için ne anamı (anne kelimesini özellikle kullanmıyorum) ne de babamı hiç suçlamadım. Onları suçlamam, sosyolojik gerçekliğin aramıza girmesinden başka ne işe yarar ki?

…Ve bugün blog yazmaya başladıktan sonraki ilk doğum günüm. Bunu bir şiirle kutlamayı uygun gördüm. 35’e bir kala bir 35 yaş şiiri okuyacaksınız; ama Cahit Sıtkı Tarancı’dan değil, benden…

Otuz Beş Yaş 

Yarılamak için yolu, otuz beş şart mı?

Utansam mı çocuk gibi! Anlatmasam…

Yedimde korktuğum kadar,

Korkuyorum diğer yarısını yaşamaktan.

Meğer otuz beş gidermiyormuş;

Yedide yaşanan korkuları.

Daha bir sarsılıyor benliğim,

Çıkarken her basamaktan.

Korkuyorsam, yedimde korktuğum kadar,

Kabahat mi?

Ne sürprizi? Bırakın beni, gideyim.

Otuz beş mumlu pastaya siz üfleyin.

Diz üstü çöküp viran bahçeme,

Elimde ayna şakaklarımı seyredeyim.

Otuz beş yıl önce ölen adama,

‘İyi ki doğdun’ demeyin.

N’olur demeyin.

Meyve vermeden kuruyan ağaç,

Kesilmeli elbet kör bir baltayla!

Hâlbuki bar verseydi gerçekleşirdi amaç,

Kesilmezdi elbet, hem gitmezdi dünyadan,

Ebter ve mutluluğa aç.

Ağaçların dalları gibi şakaklarım.

Dallarım şimdi bembeyaz.

İlkbaharın çiçeklerinden değil lâkin

Sonbaharın sarılığını yaşamaktan…

Hatta bastırıveren zamansız kara kıştan.

Zira erken bastırdı ayaz.

Buz bağladı kalbim gibi şakaklarım…

Üşüdü, dondu, ağardı…

…Ve düştü yapraklarım.

Otuzunda bir ağaç gibi kuruyor muyum?

Değilse ne bu işaretler!

Bembeyaz dallar, dökülen yapraklar…

Çiçek sandığım, buzdan kristaller…

Azrail tarafından parça parça kuşatılıyor vücudum.

Kör baltalar kalkıp indikçe gövdeme,

Hâlâ ayakta duruyor muyum?

Hâlâ ayakta mı duruyorum?

Sürpriz!

Doğum günüm ölüm günüm.

Ölüm günüm doğum günüm.

Otuz beş mumlu pasta,

Son nefesle söndü…

Üzgünüm!

Süleyman S. Aras

31.5.2001 - Kaldırımlar

Her akşam titreyen ayaklarımla,

Dolaştığım ıssız, loş sokaklarımdır.

Saçlarıma düşen ilk aklarımla,

Ömrümün son kışı şakaklarımdır.

İçimdeki sessizlikten de sessiz,

Son yolculuğuma giden adımlar.

Cansız bir ceset misali nefessiz,

Cin gibi bakıyor hin kaldırımlar.

Bitiyor aramızdaki savaşlar!

…Ve kaldırımda süren yolculuğum

“An”dan kısa bir rüyada başlar,

Bir kaldırımda biter mutluluğum.

Süleyman S. Aras

31.5.2001 - Körebe

Ömür boyu bitmeyen oyun,

Yaşadığım sanki körebe.

Hâlbuki bak, açık gözlerim,

Bu ne biçim hain töre be!

Süleyman S. Aras

31.5.2001 - Karayazı

Hayret! Sanki benim için hayat durmuş,

Can bildiğim, dost bildiğim düşman olmuş,

Bir meçhul karakalem kinini kusmuş,

Alnıma karayazı yazacak gibi.

Eyvah, yazacak gibi.

Can pazarında bedelim konmadıysa,

Sevgilim bir kez yüzüme bakmadıysa,

Şimdiye kadar alanım olmadıysa,

Felek beni ucuza satacak gibi.

Eyvah, satacak gibi.

Yâre söz söyleyemem, tutulmuş dilim,

Çare bulamam artık bağlanmış elim,

Elin yalan sözüne kanmış sevgilim,

Beni bir kör kuyuya atacak gibi.

Eyvah, atacak gibi.

Diyor ki yâr bana: ‘buraya kadarmış!’

Öfkeden delirmiş, gözleri kararmış,

Bilemedim, benimkini o yazarmış,

Defterime noktayı koyacak gibi.

Eyvah koyacak gibi.

Şimdi seyrediyorum en son sahneyi:

Boynumda yağlı ip istemem ölmeyi,

Yâr boş gözlerle baktığı sandalyeyi,

Ayağımın altından çekecek gibi.

Eyvah çekecek gibi.

Süleyman S. Aras

31.5.2001 - Seni Sevmeseydim

Seni sevmeseydim içimde taşır mıydım sanırsın?

Kalbimdeâ?¦ Dinim ile aynı yerde, aynı değerde!

Böyle günahkârca söyledim ki, belki inanırsın.

Süleyman S. Aras

31.5.2001 - Boşluk

boşluk...

()senden önce,

sen()den sonra...

ve sen.

kocaman bir boşluk!

Süleyman S. Aras

31.5.2001 - Kördüğüm

Susmaz oldu, beynimi kemiren sesler,

Beni bitirdi, bitirdiğim nefesler,

Nasıl da kâbusa dönüştü hevesler,

Çizdiğim yollar şimdi bana kördüğüm.

Bir ruh enkazı senden geriye kalan,

Sen tarumar ettin yâr, sen ettin talan,

En gerçeğin rüya, en gerçeğin yalan,

Çöldeki serap, gözlerinde gördüğüm.

Süleyman S. Aras

31.5.2001 - Asi Ömrüm

Süleyman S. Aras

31.5.2001 - Umut ve Korku

Umut dallarda uzarken

Korku köklerde büyüyor.

Sanma taşıyacağından fazla bu yük!

Buzdağı gibi hayat bir bütün;

Fakat buzdağının altı üstünden büyük.

Yine de umut, umut hep umut...

Aşağıda, köklerde büyümezse korku,

İnsan bilmez, büyütemez umudu,

Etrafına bir bak;

Kökünde korku olmayan tüm ağaçlar kurudu.

Korku köklerde büyüyor;

Umut dallarda uzarken...

Süleyman S. Aras

31.5.2001 - Hayal

Küçük; fakat bariz mutlulukların anası hayal;

Olsa bile gerçekleşmesine bir parça ihtimal.

Hayaller avutur, büyütür, bazen üşütür beni,

Hayaller, an içinde bulur, getirir bana seni.

Benim sana yaptığım ziyaretlerimde şimdiye dek,

Kanatlanarak koştular imdadıma, bu bir gerçek.

İçten güldüren büyük sevinçleri içinde saklar,

Hayaller yapar, geçtiğim yollara hayalden tâklar.

Bütün acılarımı içine alarak sindirir;

Bir ütopik meltem estirerek beni sevindirir.

Düştüğüm tuzaklardan beni düze çıkaran,

Hayallerimdir, benden önce hedeflerime varan.

Beni bir lahza mutlu eden varsa, hayallerimdir!

Hayallerim, bana gönülden sarılan ellerimdir.

Süleyman S. Aras